Kırık uçlu kalemle kazıdım günü
Sordum hâline: Ucun neden kırık?
Keskin bıçak kınında selâm bekler.
Silgi sarmış da başımı, tüy bitmez
Kimler geldi geçti, kimi oldu mâzi
Üç beş kelâm sonra alim kesilir
Eli kirli cahile çıkmaz benim dilim
Ahir zamanda oldu kambur fâni.
Kimi “Açıl susam!” dedi, girdi,
Çizmeli Kedi de şaştı, kaldı şanı.
Açsam ucumu, kim sözümü anlar?
Kâğıt beyaz, anlatmaz iki yüzünü.
Kınayi, sen sus kılıcın tahtadan
Hoşaf içsen, onda kaynayan özün
Çöp koyula sofraya, dök kör dünya
Yazılmayan sır, yutunca oldu sükûn.
Kayıt Tarihi : 7.07.2026 13:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!