Koku Yayanlar Şiiri - Şerif Mengütemür

Alçak ne ki çukur iken kendini,
Başı gökte derebeyi sayan var.
Yükseğe gözünü diken kendini,
Bulutların üzerinde kayan var.

Hâşâ! Görsen kibirinden tanırsın,
Küçük dağlar eseridir sanırsın.
Bırak, anırdığı kadar anırsın;
Eşeklikten zaten çok az cayan var.

Ham maddesi safsatadır cafcafın,
İçleri sinsiyken dışları sâfın.
Tamamı ahmağa söylenir lafın;
Kısaltmayıp uzatarak bayan var.

Hem öksüzün hem yetimin hem dulun,
Kimsesi Allah'tır kimsesiz kulun.
En nihayetinde kefendir çulun;
Hiç içmeden sarhoşu, hep ayan var.

Şerif der ki: "Malı mülkü yığıp da,
Geniş gelen dar dünyaya sığıp da,
Çöp misâli tesadüfen doğup da
Mecbûren yaşayıp koku yayan var."

29 Ekim 2024
İzmir