Çölü Sahram Şiiri - Ömür Can Sönmez

Sen benim çölü sahramsın,
Ufkumda titreyen bir sıcaklık.
Adına yürüdükçe eriyen mesafe,
Yaklaştıkça uzaklaşan gerçeklik.

Sen benim çölü sahramsın,
Gölgen bile suyu unutturur.
Bir adım atsak mucize sanırım,
Ama mucizeler hep kurur.

Sesin rüzgâr değil artık,
Kum taşıyan bir kader.
İçimde devrilen kum saatleri
Zamanı da susuz eder.

Adını anmak bile yasak,
Dilimin ucunda yanık bir hece.
Gece çöker, yıldızlar söner,
Ay bile senden gizlice.

Sen benim çölü sahramsın,
Varlığın bile mesafe.
Uzak dursam içimde büyürsün,
Yaklaşsam bir felaket gibi.

Bir vaha düşer gözlerime,
Koşarım, avuçlarım toz.
Su sandığım her ihtimal
Bir anlık parlak söz.

Güneş senin tarafında,
Beni seçer yakmak için.
Gölgene sığınmak isterim,
Gölgene bile geçit yok benim için.

Ne yağmur iner bu toprağa
Ne mevsim değişir içimde.
Sen ihtimal olarak kalsan bile
Çöl kalır gerçeğimde.

Sen benim çölü sahramsın,
Bu yazgı artık değişmez.
Bazı aşklar suyla değil,
Yanarak anlam kazanır,söndürülmez.

Ve anlarım sonunda:
Susuzluk da bir tür sadakatmiş.
Her kavuşma cennet değil,
Bazı aşklar yanmaya lâyıkmış.