Çöl Şiiri - Ramazan Arda

Çiçek açtırdığın dudakların
çöle inkılâbını
kutlamaz mıydım?

Kutlardım—
çünkü ben
yalnızca baharın hafifliğine meyledenlerden değil,
mevsimlerin içten içe çözüldüğü
o ağır eşiklerin talibiyim.

Seni gördüm bir vakit,
bir kelimenin kıyısında ürperen
narin bir tecelli gibi.

Rengin vardı.
Akışın vardı.
Kendi içine doğru çoğalan
kapalı bir bahçe hâli.

Sonra sükût indirdin üzerine.
Söz çekildi.
Işık geri alındı.
Ve geriye
daha çıplak, daha sahih
bir varlık kaldı.

Şimdi orada bir çöl uzanıyor—
ufkunu kendinden alan,
sükûtu ağır,
güneşi bile yoran bir genişlik.

Ve ben
o sükûtu da sevmekteyim.

Çünkü her çöl
bir zamanlar suya iman etmiş toprağın
terk edilmiş hatırasıdır.

Ve ben hâlâ
o imanın tortusunu görüyorum sende—
kurumuş bir iz gibi değil,
derinde saklı bir sadakat gibi.

Kutlardım—
çünkü senin tahavvülün
bir noksan değil,
kendi içine çekilen bir hakikat.

Ve bazı güzellikler
açarken değil,
kuruyup kendi yalnızlığıyla tamamlandığında
kemale erer.