Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hatirladigim ne varsa senden kalan
Kendini avutma, hepsi yalan
Bir tutam aci ve gözyasi
Ihanetindi sabrimi tasiran
Benimle mutluyken ellerin oldun
Baska gönül dalina kondun
Belki uslandin artik, belki duruldun
Simdi mi benim hasretimle kavruldun
Geç kaldin bebegim, çok geç
Sen bende degilsin artik, unutuldun
Ask bahçemde yerin yok, çoktan kurutuldun
Bir şans daha tanısanız olmazmı.. :))
yine çok güzel kaleminize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta