Çok Yorgunum Şiiri - Güven Tekin

​Gökyüzüne ne zaman baksam,
Gördüğüm tek şey kendi yüzüm.
Mavi bir umut arıyor insan,
Ama her yer karanlık, her yer hüzün.

​Keşke her şey masmavi olsaydı,
Berrak, temiz ve pırıl pırıl...
Ama kapkara bir bulut kaldı,
Umutlar tükendi fısıl fısıl.

​Kafamın içi hiç susmuyor inan,
Düşünceler beynimi yiyip bitirir.
Geçmiyor zaman, iyileşmiyor can,
Her doğan gün yeni dert getirir.

​Gittikçe içime kapanıyorum,
Kimseye tek kelime edesim yok.
Kendi karanlığımda saklanıyorum,
Konuşsam da beni anlayan yok.

​Hayat zaten baştan gülmedi bize,
Biz hep arkasından koştuk mutluluğun.
Bundan sonra dönse bile tersine,
Ne tadı kalmış ki bu çocukluğun?

​Şimdi kader bana gülse ne olur?
Gülmese ne fark eder bundan sonra?
Yorulan kalp bir gün elbet yorulur,
İnançtan başka ne kalır yarına?

​Bir tek Allah’a inandım, bildim,
Bunca acıya sabrım bundandır.
O'nun kapısında gözyaşı sildim,
Bu can, o sonsuz güce hayrandır.

​Ama şu yüreğe laf geçmiyor ki,
Kuruyor kafamda, düşünüp duruyor.
Akıl "Yeter artık, dur orada" diyor,
Kalp gidip yine duvara vuruyor.

​Sitemim Sana değil asla Allah’ım,
Sen beni benden iyi bilirsin.
Sana sığınmaktır benim tek ahım,
Sen bu kuluna sabırlar verirsin.

​Benim sitemim o vefasızlara,
Dost deyip bağrıma bastıklarıma.
Yalnız bıraktılar beni buralarda,
Yazıklar olsun sustuklarıma.

​Bazen durup kendime bakıyorum,
"Ben bunları hak etmedim" diyorum.
Kendi kendimi boşa yakıyorum,
Bunu bile bile yine seviyorum.

​Aslında başkası değil suçlu olan,
Ne hayat, ne dostlar, ne de bu fani...
Yine kendime benim en büyük düşman,
Beni benden başka yıkan yok yani.

​Öyle bir yorgunluk var ki üstümde,
Sanki dünyayı taşımışım sırtımda.
Ne bir derman kaldı dizlerimde,
Ne de bir heves şu genç yaşımda.

​Çok yorgunum, hem de tahmininden çok,
Ruhum bile benden uzaklaşıyor.
İçimde tutunacak tek bir dal yok,
Acılar gitgide boyumu aşıyor.

​Bıraktım artık ben de kendimi.
Karanlık gökyüzü yoldaşım olsun.
Kimse görmesin bu gizli derdimi,
Varsın bu can yorulduğu yerde dursun