Çocukluk ve Cennet Şiiri - Mustafa Şehit

Çocukluğun cennetindi çünkü,
Baban en büyüğü her şeyin, anan en güzeli,
Geçmiş henüz yok,
Gelecek, yarın devam edecek oyunun hayali.

Küçücük mahallen keşfedilecek koca alem,
Kır çiçekleri yerdin çoban ekmeği diye,
Hariciye lambasında beklerdin ilk kar tanesini,
Yaz boyu kalsan usanmazdın dalgaların köpüğünde.

Büyüdükçe bilmeye başladın,
Bir bilmek ki vaktini çok çaldı yoruldun,
Ardı sıra telaşlar doldu heybene,
Heybende onca yükle zorlu yola koyuldun,
Bunun adı büyümekti anlı, şanlı, fiyakalı,
Büyümek yetmez gibi bir de cennetinden kovuldun.