Çocukluk Sevinci Şiiri - Seda Nur Polat

sayamadığım sayılar var çocukluğumdan kalan,
seçtiğim onlarca fotoğraf canlanıyor bulutlu gözlerimde.
neden hep masumiyet arayışım bana çocukluğumu özletiyor?
ben bir çocukluk masumiyetiyim, ufacık yürüyen bir sesim.

onlarca kolaylığı ve rahat olanı dururken önümde,
yine de çocukluğumun geniş yelpazesinde sınırları zorlayan,
akla gelmeyecek, gelemeyecek derecede üretkenliğim..
birazdan yine aklıma yumurta kutuları gelir pembe renkleriyle.

bir karanlık odada oturuyordum, odamdaydım.
önümde birbirinin aynısı iki karton kutudan birini ekran yapmış
diğerini alt tarafına klavye şeklini verirken bulmuştum kendimi.
şimdi kendime neden sürekli iç çekişte bulunmayayım ki?

neden aklıma bir bilgisayar aldırmaktansa,
bir bilgisayar benzetmesiyle uğraşma fikri geliverdi?
işin çocuklaştığı anları özlüyorum, misafir seslerini..
yüzleri hatırlayamasam bile sesleri özlüyorum,
mor kaptaki kırmızı renkli jöleden pastamı özlüyorum,
sevinçle açarken buzdolabının kapağını.