Bir zamanlardı geçti,uzun yıllar ötesinden,
Yalnızlığımı paylaşan,dertlerime ortak olan,
Dedemin öfkeleri,ninemin gül yüzüydü.
Erken solmuş çiçek gibi,uzatmış da kollarını,
Bilsen,ne kadar özledim, durma,gel diyordu...
Yoksullukla mutluluğun dostluğunu solurdu,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Zevkle kendi çocukluğuma savrularak okudum şiirinizi.Zaman öyle çabuk akıp geçiyor ki, durup bakmaya vakit bulamadan, ve ne olduğunu bile anlamadan değişiyor çevremiz gördüklerimiz ve yaşam tarzımız. İyi mi, kötü mü bilemem; farklı olabilir herkesin yorumu, ama yitirdiklerimizin yarası sanırım hepimizin.
sizi kendi çocukluğumdan bir kesit sunmaya çalıştığım Taş Olmak Vardı, isimli şiirimi okumaya sayfama davet ediyorum. Sevgi ve saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta