Kendini zamandan kurtaran çizgi,
Bir anlama yar oldu.
Geldi, durdu, sustu...
İpliğin inceldiği andı bu,
Çizgi, yüzümüze dost oldu.
Ardımızda 'Ah! o günler...' kaldı
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bazı An'ların çizgileri ne kadar derin oluyor. Ve yaşamı nekadar geri dönüşümsüz olan çizgilerle ayırıyor bu an'lar.
Soyut şiir herşeyi birebir anlatan şiirlerden daha hoş geliyor bana...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta