Çizdiğim Güneş Şiiri - Arif Naci Köneç

ÇİZDİĞİM GÜNEŞ

Beklenen gün işte, bir daha çizdiğim güneşte,
Bir ömür sorgulanır, insanın kendi içinde.
Zaman dediğin nedir, akıp giden bir düşte?
Yoksa ömür dediğin, kendini arayış mı?

Bir gölge düşer ömre, adına kader derler,
Kendi ördüğü duvarı, insana ev ederler.
İnsan neden arar hep, kaybettiği kendini?
Hangi aynada görür, sakladığı gerçeğini?

Ben güneşi yeniden çizdim karanlıklara,
Bir anlam aradım susmuş bütün zamanlara.
Ne gök bana bir cevap ne toprak verdi bir sır,
İnsan kendi içinde hem uçurum hem ışıktır.

Belki de yaşamakmış sorularla yürümek,
Her düşüşün ardından başka bir gözle görmek.
Hakikat dediğin şey, kimin elinde esir?
Her çağ kendi doğrusunu mutlak gerçek bilir.

Bir gün silinir elbet boyanan bütün renkler,
Susar en gür sesler de, yıkılır nice çember.
Geriye ne kalacak bunca kavgadan sonra?
Bir insanın dokunduğu başka bir insanın ruhunda.

Beklenen gün işte, bir daha çizdiğim güneşte,
Ne dünün gölgesi ne yarının hükmü bir gülüşte.
Anladım, hayat denilen bitmeyen bir arayış,
İnsan bazen kendine varmak içinmiş yaşayış.