Çıkmaz Şiiri - Ayşenur Özçelik

Karalama Gibi İnsan bazen kendini temiz bir sayfa sanıyor. Oysa yıllar geçtikçe anlıyor ki ruh, silinip yeniden yazılan bir defter değil; üst üste atılmış çizgilerin, yarım kalmış cümlelerin ve üstü çizilmiş kelimelerin toplamı. En çok da kimsenin görmediği yerlerde birikiyor o karalamalar. Sessiz gecelerde, herkes uyurken insan kendi iç sesinin yankısıyla baş başa kalıyor. Bu şiir, karanlığı anlatmıyor; karanlığın içinde kendini arayan bir ruhu anlatıyor. Kusurlarını gizlemekten yorulmuş, anlaşılmak için çabalarken kendinden uzaklaşmış bir ruhu… Belki de en büyük yanılgımız, bizi sevecek insanların önce kusursuz hâlimizi görmesi gerektiğine inanmak. Oysa insan, en çok yaralarıyla insandır. "Beni bul, kayboluyorum." demek, bir başkasından kurtarılmayı beklemek değildir. Bazen insanın kendine attığı en sessiz çığlıktır. Çünkü en derin kayboluş, kalabalıkların içinde değil; kendi zihninin koridorlarında olur. Ve belki de bütün yolculuğun sonunda varılan yer bir çıkış değil, bir kabulleniştir. Ruhundaki karalamaları silmeye çalışmaktan vazgeçtiğin an anlarsın: Onlar seni kirleten değil, seni sen yapan izlerdir.