Çık'da Gel Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Şimdi sen benden “Dön, özledim.” diye mesaj bekliyorsun,
Ya da “Gel.” diye yalvarmamı, ağlamamı bekliyorsun ya...
Unutma sevgili, cenaze namazında diz çözülmez.

Ben hâlâ “Seviyorum.” deyip gitmenin,
“Özlüyorum.” deyip gelmemenin
Ve “Aşığım.” deyip susmanın sebeplerini
Anlatamamışken ellerime,
Gözlerime,
Yüreğime...
Nasıl dönmemi beklersin, nasıl?

Yokluğunda ıslanan yastığıma,
Her gün sarıldığım yorganıma
Ve unutmayı bilmeyen yüreğime hesap veremezken
Bir de doluyorsun ya sevgiyi diline... Pes!

Seven gider miydi?
Sevgi biter miydi?
Ya el olmayı ister miydi?
Bana aşktan bahsetme...
Aşk Çanakkale’de şehit edildi,
Kıbrıs’ta denize döküldü,
Berlin’de ikiye ayrıldı.
Hangi aşktan,
Hangi sevgiden bahsediyorsun?

Sevseydin anlatmaz, yaşatırdın.
Sevseydin yanımda olurdun.
Tenin tenimle kavrulur,
Nefesinde nefesimi ısıtırdın.
Güldürme beni.
“En çok da sevdim seni.” sözüne gülüyorum.

Ya hiç mi kanamıyor vicdanın?
Hiç mi vurmuyor yüreğinin sahiline gözlerim?
Hiç mi gelmiyorum aklına?
Ben artık bu aşka şiir yazmak değil,
Ağıt yakmak istiyorum.
Yüreğimden ansızın kalkıyor naşın,
Yine de “O öldü.” diyemiyorum.

Tek bir şey kaldı aramızda,
O da saygı.
Ben beni sende,
Sen seni bende bitirdin.
Ama olan gözlerimize oldu.
Peki, soruyorum sana: gözlerimizin suçu ne?
Hadi çık da gel...
23.09.2025 16:16