kayıp bir kentin içine doğru yüzüyorum
ardım sıra kalanlar, eskitiyor yüzümü
evcilik oynayacak yaşı çoktan geçtim
sesim ses oluyor rengine, duymuyorsun...
çiçeklerin bağdaş kurup oturduğu kırlar ne kadar uzak şimdi
renklerin griye çaldığı yüzyılda yaşıyorum...görmüyorsun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta