"Her zaman bal dolmaz petek; bazen
bir vızıltı kalır geriye, bir de gelecek
baharın umudu."
Güneş henüz dağların arkasındayken
başlar
Toprağın gizli nektar fısıltısı.
Lavanta morunda nefes alır arı,
Kekik kokusunda demlenir gün.
Rengimiz solsa da kokumuz rüzgâra
emanet,
Ne yaprak tanır yorulmayı, ne kanat.
Kovanın balmumu kokan karanlığına
Altın bir zerre sızdırmaktır bütün
kavga.
İçindeki yangına şifa, diline lezzet
olsun diye
Ömrünü damla damla serer peteğe.
Akşam çöktü mü toprağın üzerine,
Çiftçinin yüzünde mevsimin
yorgunluğu:
"Tatsız geçti," der, "bal vermedi bu
yıl."
Oysa bilmez ki;
Arı küsmez gökyüzüne,
Sadece rüzgâr çalmıştır çiçeğin
özünü.
Kovan boş kalsa da bahar yeniden
kurulur,
Bazen oğul verir arı...
Henüz çocuktum, dedemle oğulu
almıştık kovana,
Bazen de vız vız bal yok.
Yüz yıllardır taşların arasından
süzülür zaman,
Yine de parmağını sürsen peteğin
kıyısına,
Boğazını yakan o tek damla şifadır
kalbe kalan.
Küsülmez kovana;
Canım Çiftçi arkadaşım,
Krom Antik Kent’ten mesaj yolla
hepimize!
Kayıt Tarihi : 18.10.2026 15:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Gümüşhane’nin puslu dağları arasında, Krom Antik Kenti’nin asırlık taşlarına çökmüş oturuyordu Çiftçi. Mevsim kurak geçmiş, kovanlar umulan balı vermemişti. Yüzündeki yorgunluğu izleyen torunu, o sırada ulu bir taşın kovuğuna oğul veren arıları fark etti. Dedesi gülümseyerek elinden tuttu çocuğun: "Bak oğlum," dedi, "arı bal vermedi diye küsülmez toprağa. Bak, bize yeni bir gelecek, yeni bir oğul veriyor." Birlikte dumanı tüttürüp oğulu kovana aldılar. O gün çocuk, balın sadece petekte değil; dedesinin elinde, çiçeğin kokusunda ve umudun kendisinde saklı bir şifa olduğunu anladı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!