Omzumda dünyaları taşırken çıkıyorum
Yolu dar, yokuşu bol yollardan ağır ağır
Kâh arkamdan seyreden bir nefes duyuyorum
Gözüm kör, ayak topal, kulaklarımsa sağır
Sırtımdan süzülüyor ince ecel terleri
Her nefesi son nefes zannedip yaşıyorum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta