Cevdet Altay Şiirleri - Şair Cevdet Altay

bir özünü bilmez keçif başıma,
ne çara silkiniv ata bilmirem.
aldıran yoxdumu bu göz yaşıma,
günüm kabus gece yata bilmirem.

veran galsın sırça köşkü sarayı

Suskunluğun acıttığı
zamanlardayım.
Bir ses bekliyorum,
uzaklardan.

Hiç bu kadar susmazdın,

Bir sevgi masalının, kahramanıdır ezgi,
Tayfun’la paylaşıyor, bir ömrün sahnesini.
Yüreklerde kıvılcım, gözlerinde o sevgi,
Duyup haz alıyorlar, kalplerin nidasını,
Yaşamayan ne bilsin, gönül macerasını.

Beyaz sarmaşığım gönül dalında.
Bir ışık saçarsın ömür yolunda.
Yakmışsın ateşi yar sol yanımda.
Sönmüyor bir tanem sensiz sönmüyor.

Huzur çiçeğim din sen iki gözüm.

Zaman deryasında,çırpındım durdum
Varlığım sahile vurmaz bir türlü
Sabır kazanında efkar yoğurdum
Kör talih halimi görmez bir türlü

Felaket gözünü süzerek bakar

Bir umut doğdu uzaklar dan
bulutlara mahkum güneşimin
şimşeklerle yağmurlarla çarpışarak
yeniden doğuşu gibi.
Vefasız dostların,kırıcı,
kahredici,iğneli sözlerine,

bir umut ver,

yıllarca kapısında bekleyim,
pembe hayaller içinde.
o hayalleri rengareng rüyalarla süsleyerek.
bi gayret elini tutmaya çalışırken,

ekin ektim tarla biçtim,
bir zamanlar bir zamanlar.
güzel sevdim kahır çektim,
bir zamanlar bir zamanlar.

hem yiğit hemde şanlıydım,

Bu karşı dağların dalı görünmez.
Yiğit dara düşmüş halı sorulmaz.
Müslümansın deyip selam verilmez.
Yakar yüreğini harı gurbetin.

Sılasından sürgün yemiş uzağa

Bize Hasretim
Yıkılası devran bozmuş özünü
Bir birini seven bize hasretim
Bahtımın güneşi asmış yüzünü
Tatlı dile güler yüze hasretim.