Cennetin Dehşeti Şiiri - Emirhan Devlet

İhtişamın Bir Tek Benim Kalbimi,
Ruhumu Kınıyor.
Dehşetin Sarıyor Acınmaya bile umursanmayan Halimi,
Omurgamı Keyfinle Kırıyor.

Geliyor Sürekli Kahkahalar Kulağıma,
Neşe Yerine "Defol!" Fısıldıyor.
Binbir türlü nimetlerin içinde bu coşku,
Dışarıdaki bir Hayaleti Linçliyor.

Eğlenen Davetlileri Gördükçe gözlerim;
Ruhuma Anca "Ağla..." diyebilirim.
Taşa Değil,Kendime bile geçemiyor Sözlerim,
Cennetin Dehşetidir Bu Tek Kişilik Izdırap.

Zulüm Sadece Bana İşler.
Zulüm Demeye bile Kimsesizlikten Bin Şahit İster.
Bir An Bile Yalnız Bırakmıyor Sağolsun Dostum Keder,
Eğlenenlerin Sesinin İşitmesidir Bu Tek Kişilik Izdırap.

Pencerenin Arkasında Yıllardır Bekliyorum Ağlayarak.
Siyah Yoksunlukta,Kederin Kollarında Yaşayarak.
Gözyaşlarımı Siliyor Elleriyle,
Yaşlarımı Silecek Biri Yok Kederden Başka Ey Hayat!

Kalbim,Köşesinde Kabullendi...
İçi giderek izlerken.
Ruhuma Anca "Ağla" Diyebilirim,
Cennetinizin Dehşetine Uğrarken...