Önce sandalye gıcırtısı
Bir cenaze kalkıyor
Sonra ayak ucundan
Masmavi kefeniyle ve...
Gül gürültüsü evinin bahçesinde
Kendimi sana gömüyorum
Bir daha dirilmemek üzere...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




kıymetli dost üç kez okudum..herhalde anlama yeteneğim yavaş yavaş..Kainatın tadı sayılacak Gül'e gürültü izafe etmek..?!..Mavi kefen neyin o'nuda anlıyamadım..neyse sen bana bak ma..tebrikler..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta