Cemal Şener Şiirleri - Şair Cemal Şener

Erenler bu meydan ulu divandır
Ocağımızda hünkarın gülü vardır
Nizam terazisinde eli vardır
Tartılan gelsin işte meydan

Ölü bedeni diri kılarız

Solcuyum diye gezerler
Birbirinin karısını süzerler
İfşa olunca 'da
El aleme kızarlar
Kanı bozuk it sürüleri bunlar

Yorgun halde Ankara’ya girdim
Bizim Vekili Orda Gördüm
Derdimi Sarar Diye Yanına Vardım
Kaçtı Benden Gizliden O Yana

Korumalar Önüme Geçip dur Dedi

Keremi çöllere saldıran
Yürekleri kor gibi yandıran
Uğruna dağları deldiren
Sevdamız bizim kadınlar

Her kahrımızı sabreden

Ne çekerim yârin elinden
Kurtulamadım acı dilinden
Bu ayrılığın kederli yolundan
Çekerim kahır seni seni
Çekerim kahır seni seni

Yıkılmış kalenin
Duvar taşları
Yaktı beni
Bir güzelin kalem kaşları
Beline bağlamış
İpekten kumaşları

Kılavuzu karga olanın
Burnu gübreden çıkmaz
Arif olan kimseler
Kamil ile cahili
Bir tutamaz

Başımda
Bir kara duman
Kıvranıp duruyor
İçimde bir sıkıntı
Sanki bedenimi kemiriyor

KARA KIŞ

Kara kış bitti
Geride kaldı
Zemheri ayazını
Bahara bıraktı

Sınır değildir sadece,
vicdandır.

Ani’de
yıkılmış duvarlar
dimdik ayakta duran hafızadır.