cellatın cinneti
araftayım-yastayım, kafesteyim; cellat olmaktan bıktı-usandı
adam asmaktan yoruldu, kuru-kanlı elleri nasırlandı, uslandı
kendi aklınca, yaşını büyütüp astıkları son kurbanı anımsadı
kendini, üçken-dört çivili dar ağacında gördü, at gözü ıslandı
Eve dönmez bir akşam;
Ve gün yüzlü çocuğu,
Sorar: Nerede babam?
Bakarlar, oldu, bitti;
Gelir, derler çocuğa,
Devamını Oku
Ve gün yüzlü çocuğu,
Sorar: Nerede babam?
Bakarlar, oldu, bitti;
Gelir, derler çocuğa,




Cellatın son sözü...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta