Ey hayat gül bahçesinde
Bir gülü bana çok gördün.
Gece gündüz ağlattın da,
Gülmeyi bana çok gördün.
Kar yağdırdın baharımda
Dalından kopan yaprağım
Cananım cansın bu tende
Burnumda tüter toprağım
Sıla hasreti var bende
Gök yüzünde göçmen kuşlar
Param parça olmuş akıl
Fikirlerin darmadağın
Çarpıtılmış şokta yürek
Duyguların darmadağın
Bak şu köhne değirmene
Para pul sanma davamı
Benim davam insan olmak
Özümle yaptım kavgamı
Benim davam İnsan olmak
Sonumuzu bile bile
Yar hem beraber ağladık,
Hem beraber gülelim de.
Bunca beraber yaşadık,
Beraber de ölelim de.
Çok çalıştık emek verdik,
Senden güçsüzleri ezen.
Sen yiğitsen ben değilim.
Çalıp insan diye gezen,
Sen insansan ben değilim.
Özün yalan ,sözün yalan.
Ey insan doğaya karşı
Savaşan sen değil misin
Kendi yurduna ateşi
Düşüren sen değil misin
Altın yurdumun yer altı
Dünya denen pencereden
Bakıp geçen değil miyiz
Doğa canlar için bir ten
Biz ten de can değil miyiz
Ağaca can veren toprak
Değişmeyen tek inancım.
Her şey değişir hayatta.
Devri aleme hükmeden,
Hangi hükümdar ayakta.
Hani o eski tanrılar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!