Çekip Gitti De Şiiri - Andelip Mehmet

Bir gün beni sana soran olursa,
Bir garip yolcuydu, çekip gitti de!
Dünyanın yüküyle yoran olursa,
Dert ve ızdırabtan, bıkıp gitti de!

Kırık gönüllere merhem olurken,
Mazlumun derdine çare bulurken,
Yorgun gözlerine yaşlar dolarken,
Aşk ve sevdasını, yıkıp gitti de!

Ne makam peşinde, ne de bir şöhret,
Bulundu ömrünce rahmet merhamet,
Bir çift güzel söze olurdu hasret,
Zalimin zulmüne, takıp gitti de!

Bazen seherlerin nuru gibiydi,
Bazen şu dağların karı gibiydi,
Yanan bir yüreğin narı gibiydi,
Ateşi içinden, yakıp gitti de!

Dostlar meclisinde kul gibi bakan,
Hasretin ardından sel gibi akan,
Vefa bahçesinde gül gibi kokan,
Sevgi tohumunu, ekip gitti de!

Kimseyi incitmek huyu değildi,
Kırılan yüreği iyi değildi,
İçine girdiği kuyu değildi,
Hasretle ardına, bakıp gitti de!

Her can gibi O’da, darılır iken,
Sonsuz vuslatına varılır iken,
Her gün sohbetine, erilir iken,
Sevda denizine, akıp gitti de!