Çeker Giderdim Şiiri - Sadık Kocabaş

:ÇEKER GİDERDİM
Zemheri ayında açan güllere,
Karşı da düşer de çeker giderdim.
Boynumu bükmesem dertli dillere,
Menzili aşar da çeker giderdim.

Dünyanın sarayı yıkık kalsaydı,
Namert sofrasında rızık dolsaydı.
Vicdanın yerini nefret alsaydı,
Kefenim biçerdim çeker giderdim.

Gördüm ki her kapı Hakk'a açılmaz,
Sırrın pazarında hile saçılmaz.
Aşkın şerbetinden boşa içilmez,
Bağrımı deşerdim çeker giderdim.

Kuyuya Yusuf'u atan el benim,
Çöllerde savrulan tozlu yel benim.
Sessizce ağlayan garip kul benim,
Gözümden taşar da çeker giderdim.

Sarraflar tanımaz bendeki taşı,
Kimse silemedi gözdeki yaşı.
Vermeseydim eğer bu yolda başı,
Mezarım eşerdim çeker giderdim.

Hane-i saadet viran olsaydı,
Merhamet metanet izi solsaydı.
Gönül terazisi yalan dolsaydı,
Ateşi içerdim çeker giderdim.

Zalimler elinde cevher ziyanmış,
Gördüm ki bu alem kana boyanmış.
Gönül bu siteme nasıl dayanmış?
Sabrımdan taşardım çeker giderdim.

Mürşidim ocağı sönük kalsaydı,
Hakikat uykusu derin olsaydı.
Eğer bu yol beni benden alsaydı,
Közlere düşerdim çeker giderdim.

Bütünü isterken yarımdan oldum,
Mecalim kalmadı ferimden oldum.
Bir gün kopsaydım yerimden oldum,
Yönümü şaşarıp çeker giderdim.

Yürüye yürüye kendime vardım,
Ruhumun şehrine kubbeler kurdum.
Senden başka kime ben hesap sordum?
Ali’ye küser de çeker giderdim.

Derelerde koştum düzde yoruldum,
Alevde yıkandım közde yoruldum.
Sahte gülümseyen yüzde yoruldum,
Yolları boşardım çeker giderdim.

Kaybolup gidince sevdanın adı,
Damağımda kalsaydı zehrin tadı.
Almasaydım yoldan ulu muradı,
Hünkarım taşardım çeker giderdim.

Bana güvenmedi bozuldu denge,
Simsiyah lekeler düştü ahenge.
Girmeseydim nefisle olan o cenge,
Hırsımla şişer çeker giderdim.

Aynalar nazındı şarkılar sızın,
Derin kuyularda kayboldu izin.
Olmasaydı bende o kara yazın,
Meçhule uçarak çeker giderdim.

Utanıp arlandım sevda suçundan,
Bitkin gözlerimden beyaz saçımdan.
İnancım kopsaydı canım içinden,
Yolumdan geçerdim çeker giderdim.

Sana "Gel" demesem biterdi sancı,
İçimde büyüdü bitmez utancı.
Kalemsiz Şair'im, sussa da hancı,*
Dünyayı boşar da çeker giderdim