Çatlak Bardak Şiiri - Müslüm İnan

ÇATLAK BARDAK
Birbirimizde
dalgalar çeker denizin yükünü.
Gerek var mı sormana?
Bir de yalnız yaşayana sor
gecenin insanda bıraktığı yükü.
Bir ömür tükettim ardında,
sen hâlâ “sabret” diyorsun.
Şimdi anladım;
sen benden farklıymışsın giderken.
Ben ileriye yürümüşüm,
sen geride kalmayı seçmişsin.
Söylemesem de olur artık.
Seni düşünürken
kendimden eksilmişim.
Yazık olmuş bana.
Aşka dair ne varsa
sana iade ediyorum.
Lazım olanı al,
gerisini göm toprağa.
Çünkü bazı sevgiler
yaşanmak için değil,
insanın kendisini tanıması içinmiş.
Ben hayatın payıma düşenini
çoktan almışım.
Şimdi anlıyorum:
Çatlak bir bardaktan
farkım yokmuş benim.
İçsen de bitecek,
içmesen de.
Mesele kırılmak değilmiş;
kırıldığını bile bile
kendini hâlâ su taşıyacak sanmakmış.
Yazımı döndürdün kışa.
Ben şimdi kışa gidiyorum.
Karın, boranın, tipinin
insandan daha dürüst olduğunu bilerek.
Biliyorum,
beni sormayacaksın.
Ben de artık
seni suçlamayacağım.
Sitemim sana değil;
kendime.
Çünkü insan bazen
başkasını kaybetmez,
kendisini fazla beklettiğini anlar.
Ne dostum artık,
ne arkadaşım,
ne sevgilin.
Yeriniz sıcak kalsın.
Ben soğuğa alışığım.
Kar bana yabancı değil,
boran da.
Ben zaten
çoktan öğrendim:
İnsanı üşüten kış değil,
içinde kalacak bir sıcaklık
olmadığını bilmektir.
Müslüm İnan
şaiir yazarÇATLAK BARDAK
Birbirimizde
dalgalar çeker denizin yükünü.
Gerek var mı sormana?
Bir de yalnız yaşayana sor
gecenin insanda bıraktığı yükü.
Bir ömür tükettim ardında,
sen hâlâ “sabret” diyorsun.
Şimdi anladım;
sen benden farklıymışsın giderken.
Ben ileriye yürümüşüm,
sen geride kalmayı seçmişsin.
Söylemesem de olur artık.
Seni düşünürken
kendimden eksilmişim.
Yazık olmuş bana.
Aşka dair ne varsa
sana iade ediyorum.
Lazım olanı al,
gerisini göm toprağa.
Çünkü bazı sevgiler
yaşanmak için değil,
insanın kendisini tanıması içinmiş.
Ben hayatın payıma düşenini
çoktan almışım.
Şimdi anlıyorum:
Çatlak bir bardaktan
farkım yokmuş benim.
İçsen de bitecek,
içmesen de.
Mesele kırılmak değilmiş;
kırıldığını bile bile
kendini hâlâ su taşıyacak sanmakmış.
Yazımı döndürdün kışa.
Ben şimdi kışa gidiyorum.
Karın, boranın, tipinin
insandan daha dürüst olduğunu bilerek.
Biliyorum,
beni sormayacaksın.
Ben de artık
seni suçlamayacağım.
Sitemim sana değil;
kendime.
Çünkü insan bazen
başkasını kaybetmez,
kendisini fazla beklettiğini anlar.
Ne dostum artık,
ne arkadaşım,
ne sevgilin.
Yeriniz sıcak kalsın.
Ben soğuğa alışığım.
Kar bana yabancı değil,
boran da.
Ben zaten
çoktan öğrendim:
İnsanı üşüten kış değil,
içinde kalacak bir sıcaklık
olmadığını bilmektir.
Müslüm İnan
şaiir yazar