Canın Emaneti Şiiri - Güven Tekin

​Nefstir insanı her an yoldan çıkaran,
Bir girdap gibi dipsiz kuyuya çeken.
Bir şeyi öldürmekse niyetin inan,
Nefsi öldür ki aydınlansın kalbin hemen.

​Nefis ölünce nice gerçek dirilir,
Karanlık kaybolur, önüme nurlar serilir.
Canına kıymak asla çare değildir,
Nefsi yenenler gerçek huzura erir.

​Bir cana kastetmek, büyük bir tufan,
Yıkılır dünyalar, kalmaz hiç derman.
Bir tek candan geçerse eğer bir insan,
Bütün insanlığı öldürür o an.

​Kendini erkenden mezara koymuşsun,
Derdin yüküyle sararıp solmuşsun.
Daha vaktin varken neden susmuşsun?
Bu acele niye, kimden kaçarsın?

​Bir ölü düşünmez geride kalanı,
Görmez arkasından dökülen gözyaşını.
Unutma sana umut bağlayanı,
Sevdiklerin ağlar, bilesin canım.

​Ölmeden evvel girersen o kabre,
Yolun sonu çıkar çıkmaz bir yere.
Fırsat kalmaz artık şükre, sabra,
Gittiğin o yoldan dönüşün olmaz.

​Kıymet bil ey gönül, bu can emanet,
Eziyet etme kendine, eyleme hıyanet.
Nefsine karşı aç büyük bir savaş,
Yaşat ki canını, bulasın selamet.