Canandan Irak Şiiri - Kasım Kobakçı

Yanık sinemde, bu tutkunun özü,
Gizlice harlanır, canandan ırak.
Hayal burcumun da, en sağlam yüzü,
An be an sökülür, canandan ırak.
*
Takatsiz dururum, yollarım bağlı,
O taze sürgüne, ciğerim dağlı.
Talih set çekiyor, bahtım karalı,
Günlerim eksilir, canandan ırak.
*
Bağımda yaprağın, solduğu vakit,
Yeşil tomurcuğun, donduğu vakit.
O nazlı ceylanın, sustuğu vakit,
Ecelim görünür, canandan ırak.
*
Bilsem, o filizi elden salmazdım,
Ruhumda aratmaz, susuz kalmazdım.
Mermere kazır, ismini silmezdim,
Ellerim boş kalır, canandan ırak.
*
Hırçın rüzgar esti, dalımı vurdu,
Bu acı mesafe, beni çok yordu.
Vuslatın hayali, mazide durdu,
Boynum bükülür hep, canandan ırak.
*
Gece çöker, koyu karanlık basar,
Yalnızlık ipini, boynuma asar.
Feryadım duyulmaz, sesimi kısar,
Nefesim kesilir, canandan ırak.
*
Hain yaban eller, tüketti beni,
O körpe fidandan, ayırdı teni.
Şu garip başımda, durmaz yemeni,
Gençliğim savrulur, canandan ırak.
*
Dertli gezgin, şaştı artık yolunu,
Kopardı felek, o narin kolunu.
Yaban diyarlarda, buldu sonunu,
Mezarım kazılır, canandan ırak.