Can pazarına çıktım, gecenin bilmem hangi vakti,
Sensizlik yine canıma fazlasıyla tak etmişti,
Ecel Azraile satıyordu, sensiz hiç anlamı olmayan beni,
Bir an gözlerim de hayalin belirdi, gelen sen değil,
Tek umut parçan idi,
Ve o parçan bekle, geleceği varsa elbet gelir o dedi,
Bu canı alıp geri dönderdi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta