Gözüm yolda, yaşım dinmez,
İçimdeki ateş sönmez.
Yastığına sarılırım,
Giden günler geri dönmez.
O günleri arıyorum,
Yavrum benim, canım benim.
Gece gündüz ağlıyorum,
Yanıyor bak ciğerlerim.
Sensiz evim barkım viran,
Sensiz geçmez oldu zaman.
Camilerde okundu selan,
Yavrum ölmüş, ben neylerim...
Yiğidim kalk, gel aslanım,
Kalmadı artık dermanım.
Mezarından ayrılmadım;
Üşür benim can evladım,
Korkar benim can evladım,
Özler beni can evladım.
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 20:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi: Her şey, bir sabah ezanıyla birlikte o soğuk haberin kapıya dayanmasıyla başladı. Evin içindeki tüm sesler bir anda sustu; zaman, o gün o saatte durdu. Bir annenin evladını toprağa verdiği o günden sonra, ne gecenin karanlığı bitti ne de gündüzün ışığı evin içine girebildi. Geriye sadece kokusunun sindiği boş bir yastık, duvarda asılı kalan bir fotoğraf ve hiç dinmeyen bir yürek yangını kaldı. Gündüzleri kapı eşiğinde "belki gelir" diye yollara bakarak, geceleri ise soğuk toprağının başında "acaba üşür mü, karanlıktan korkar mı?" diye fısıldayarak geçen günlerin ardından döküldü bu satırlar. Bu ağıt; evladının hasretiyle yanan, mezarının başından bir adım bile ayrılamayan bir annenin dinmeyen feryadıdır.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!