Buz Denizi Şiiri - Muhammet Üresin

Sorma bana yüzümdeki bu çizgiler gerçek bir sevda sandığım hangi yalanın izi
Uğruna ne gemiler yaktığım o düşler şimdi düşündükçe üşüten bir buz denizi
Duyma dinleme hiç kimseyi demesi kolay ve fakat hep en zoru gelir bulur bizi
Enkaza döndü bak içim en fazla hasar yüreğimde ki orası acının merkezi

Çıkıp gelsen bir yerlerden çekip alsan beni bu kederden saklar mı hayat ikimizi

Eprimiş bir ceket gibi tel tel dökülüyorum eskisi kadar çok değil sevinçlerim
Lütfedip sever gibi yapma şayet gelmiyorsa içinden hiç zorlama rica ederim
İlk değil son değil müebbet benim yalnızlığım sen de git buna da alışır yüreğim
Kaybedip kaybedip bulalım birbirimizi ama o masumiyeti yitirmeyelim