İnsan EVREN, sırrı sensin,
Ateşin var, koru sensin,
Cevap sensin, soru sensin,
İnsan bendin, yıksa gerek...
Heceleme, lisanı yok,
Dönülecek, mihrabı yok,
Senden başka, cevabı yok,
İnsan öze, sorsa gerek...
Ağaç sensin, dülger sensin,
Meyve sensin, kökler sensin,
Katre katre, seller sensin,
Dolap olup, dökse gerek...
Zahit:başka, kolayı yok,
Ol sultanın, otağı yok,
Senden başka, konağı yok,
İnsan öze, baksa gerek...
Fersah, fersah, gideceksin,
Çok Sır-Atlar, geçeceksin,
Sen nefsini, bileceksin,
Çoban olup, gütse gerek.
Hem ağlayıp, güleceğiz,
Bu bedeni, süreceğiz,
Ölümlüyüz, öleceğiz,
At araba, çekse gerek..
Özvecan der: devamı çok,
Bu menzilin, hesabı yok,
Geri çekil, öteden bak,
İnsan resmi, görse gerek...
Geril bir de yüksekten bak,
Bütün resmi, görse gerek,
Motif, motif, örse gerek
İnsan kendin, bilse gerek.
...
İnsan kendin bilse gerek...
Özcan Kurt
Kayıt Tarihi : 14.09.2026 22:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
HaYat




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!