İNSANOĞLU VE BİR YÜREĞİN VARLIĞI
İnsanlığın Renkleri, Hayatın Anlamı
İnsanoğlu dediğin,
bir kalıba sığmaz,
bir inanca, bir düşünceye,
bir tek renge bağlanmaz.
Kimi göğe bakar, dua eder,
kimi toprağa bakar, umut eker.
Kimi hayatı bir sınav bilir,
kimi uzun bir yolculuk,
kimi de gelip geçen bir rüzgâr…
Herkesin başka bir hikâyesi,
başka bir yarası, başka bir umudu vardır.
Aynı güneşin altında yaşarız
ama herkesin karanlığı başka,
herkesin aydınlığı başka.
İnsan dediğin tuhaf bir varlık;
bir yüreğinde merhamet büyütür,
ötekinde öfke saklar.
Bir eliyle çiçek eker dünyaya,
öteki eliyle yıkar kurduğu bahçeyi.
Hem iyiliğin hem kötülüğün adıdır bazen,
hem sevginin hem nefretin…
Aynı akıl şehirler kurar,
aynı akıl savaşlar çıkarır.
İşte insanoğlu dediğin,
biraz çelişki, biraz umut,
biraz da bitmeyen arayıştır.
Farklılıklarımızdır aslında zenginliğimiz,
herkes aynı olsa ne anlamı kalırdı hayatın?
Bir başka dilde söylenen türkü,
bir başka inançla edilen dua,
bir başka gözden süzülen yaş
insanlığın ortak hikâyesidir.
Öyleyse neden ötekileştiririz birbirimizi?
Neden anlamadan hüküm veririz?
Oysa insanı anlamak için
önce yüreğine dokunmak gerekir.
Ne söylediğine değil yalnızca,
hangi acılardan geçerek söylediğine bakmak gerekir.
Çünkü dünya dediğin,
tek bir rengin hâkim olduğu bir resim değil;
her parçası ayrı bir hikâye taşıyan
kocaman bir insanlık mozaiğidir.
Ve bütün bu karmaşanın içinde
insanın aradığı bir şey daha vardır:
Bir yere ait olmak,
bir yürekte karşılık bulmak,
birinin hayatında gerçekten var olmak…
Hayat dediğin uzun bir yol,
bazen yokuş, bazen uçurum,
bazen de insanın kendi içinde kaybolduğu
sessiz ve ıssız bir akşamdır.
Kalabalıklar çoğalır etrafında,
sesler yükselir, insanlar gelir geçer;
ama insan bazen en kalabalık yerde bile
kendini yapayalnız hisseder.
Çünkü mesele yanında kaç kişinin olduğu değil,
kaçının yüreğiyle yanında durduğudur.
Mesele kaç kişinin seni tanıdığı değil,
kaçının sustuğunda bile seni anladığıdır.
Bazen bir omuz yeter insana,
bütün dünyanın yükünü unutturur.
Bazen tek bir bakış,
binlerce kelimeden daha çok şey anlatır.
Bir de hiçbir şey söylemeden
"Ben buradayım." diyebilenler vardır…
İşte onlar, hayatın en kıymetli insanlarıdır.
Ne büyük sözler ister insan,
ne gösterişli vaatler…
Yorulduğunda yaslanacağı bir omuz,
düştüğünde elinden tutacak bir dost,
suskunluğunda bile kendisini anlayacak
bir yüreğin varlığı yeter.
Çünkü samimiyet,
çıkarın olmadığı yerde başlar.
Sevgi, hesabın kitabın bittiği yerde büyür.
Gerçek bağlılık ise
herkes giderken kalabilmektir.
İnsan bazen koca bir dünyaya sığamaz da
bir tek yürekte huzur bulur.
Bütün kalabalıkların veremediği güveni
bir insanın sessiz varlığında bulur.
İşte hayatın en güzel tarafı budur:
Farklılıklarımızla aynı dünyayı paylaşmak,
yalnızlıklarımızı birbirimize emanet etmek,
birbirimizi değiştirmeye çalışmadan sevebilmek…
Unutma insanoğlu;
ne makam kalır, ne servet,
ne de bugün uğruna kırdığın insanlar…
Günün sonunda geriye
kim olduğun ve kimin yüreğinde
nasıl bir iz bıraktığın kalır.
Belki de insan olmanın en büyük anlamı,
bir başkasının hayatında
güzel bir hatıra olabilmektir.
Ve hayat dediğin,
en çok da bir yüreğin seni seçmesiyle güzelleşir.
Bütün eksiklerine, bütün farklılıklarına rağmen
seni anlayan, sana inanan,
iyi gününde olduğu kadar kötü gününde de
elini bırakmayan birinin olmasıdır mutluluk.
Çünkü insan,
bazen bütün dünyayı arar da bulamaz huzuru;
sonra bir yüreğe rastlar,
aradığı bütün anlamı orada bulur.
Muhsin Yener
İnsanlığı büyük yapan farklılıklarımız, hayatı güzel yapan ise birbirimizin yüreğinde bulduğumuz gerçek yerimizdir.
Muhsin YenerKayıt Tarihi : 27.04.2026 09:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!