Yüreğime kor düştü, ateşi sönmez artık;
Kül olup savrulan dün bir daha dönmez artık.
Kader ince ipliği elim ile kopardı;
Kopan ipliğin ucu bir düğüm tutmaz artık.
Diken ektin bağıma, gül diye bekledim ben;
Her dikenli dalında bir gonca gözledim ben.
Kanayan ellerimle o bağı işledim ben;
Solan gülün hesabı senden sorulmaz artık.
Yağmur adını anar, bir bana anmak yasak;
Gecelerce sustum da dilim kaldı bir tutsak.
Bir yanım sen olurken bir yanım oldu toprak;
Yarım bir ömrün yükü bir an çekilmez artık.
Ne baharım bahardır ne kışım kışa benzer;
İçimdeki yangına yedi derya ne eder?
Sana çıkan yolların hepsi uçurum meğer;
Kırık kanatlı gönlüm o yöne uçmaz artık.
Sevda dedik, dağıldı harmanımız yel ile;
Dert dedik, gözlerimden akıp gitti sel ile.
Taş taşıdım yıllarca bir garibin hâliyle;
Çatlamış bu yüreğim taş taş örülmez artık.
Benden sana son sözüm sitem değil, duadır;
Uğrunda her bir cefa benim için sefadır.
Bu sevda ezel günü yazılmış bir vefadır;
Bu baş el kapısına asla eğilmez artık.
Toprak beni örttüğü gün adımı anarsan,
Yağmura karışıp da için için ağlarsan,
Beni rüzgâra sorup yıldızlarda ararsan:
Seni böyle sevecek bir yâr bulunmaz artık.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 17:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!