Şiirsiz kaldığım günlerde üşüdüm
önce ellerim üşüdü
eldivensiz
mısralar üşüdü sevdadan önce
yüreğim üşüdü
üşüdüm
Yüreğinde
O ince sızı dinmişse
Geçmek lazım gözlerinden
Bir kez daha
Kaybolmadan izi
Zamanıdır
Her sabah
Düşüyorum yollara
Uzun yolculuklara
Gözümü açtığımda
Ne kendimden gidebiliyorum
Ne gittiğim yer benim
Kısacık günden düştüm
Onulmaz bir sevdaya
İlk akşamdan gözlerim kör
Bilmem ki nedendir
Kim zorluyor
Gönül kapılarımı
Şiiri sevmiyor
O şairi seviyor
Şair elinin altında
İlham veriyor
Gönül alıyor
Sevda var işin ucunda
Herkes
Bir gün sevdaya düşecek
Ve sonra yine
Herkes
Sevdadan yorgun düşecek
Başka bir gün
Bu kaçıncı şiir
Sevda yüzünden yazdığım
Bu kaçıncı ağıt
Kim bu mısralardaki gizli gizli ağlayan
Her unuttuğumda yeniden karşıma çıkan
Ne gidişi yıkar insanı
Hayatı sevdim inadına
Mücadele etmeyi sevdiklerim için
Kucaklaşmayı sevdim
Hayat ile
Kimi günlerde
Meyve bahçelerinde gizlice dolaşmayı
Bitmeyen yollar ve yolculuklar
hâlâ hüzün kokusu var dudaklarımda
ey hayat bu kaçıncı sarılma
kaçıncı veda...
Bülent Öntaş




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!