Kuşsuz bir kent gibi işte uzayan
Saçlarım
Bekkenmeyen bir tren garı istasyonu işte
Benim yalnızlığım
Bir bir yıldızlara adadığım bir sessizlik
İşte bu gece.
Tan ışığını gökte kararan sokakları aydınlığına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Sade, akıcı, anlamlı derin şiirde nefes nefes ateş olman dileğiyle....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta