Bozuk Gramofon Şiiri - Kasım Kobakçı

Eski bir şarkı, hep çalıyor,
İğne takılmış, hep aynı yer,
Meydanlarda, kuru gürültü,
Sezar ile Neron, tavrıyla,
Dedelerden kalma, o ezber.
*
Etrafta, şuursuz yığınlar,
Yanlarında, sahte Herküller,
Parkları, ezip geçiyorlar,
Okullara, kilit vuranlar.
*
Ne vakit, çağdaş bir yüz görse,
Bilgili birine, rastlasa,
Dillerinden, zehir saçılır,
Öfkeli ve kara iblisler.
*
Ekranda, bir gölge dönüyor,
Aynı nakarat, hep dillerde,
Nefesler, paslı ve boğuktur,
Kelimeler, çamur kokuyor.
*
Camlarda, bin türlü Makyavel,
Kimseyi seçmek, kolay değil,
Hangisi, Londra mahsulüdür,
Hangisi, bu toprağın gülü.
*
Duyulmaz oldu bak, hakikat,
Yalanlar sarmış, dört bir yanı,
Plak döner durur, başa sarar,
Çizilmiş, o siyah yüzeyi.
*
Hep aynı yerde, tekliyorlar,
İleriye gitmez, bir adım,
Tarihin, tozlu rafındalar,
Unutulmuş, eski bir şarkı.
*
Cızırtı, beyni tırmalıyor,
Nota yok, ahenk yok sözlerde,
Sadece, kuru bir gürültü,
Kulaklar, tıkalı bu sese.
*
Dönüyor, durmadan dönüyor,
Başı yok, sonu yok bu turun,
Bozuk, bir devranın çarkı bu,
Susmuyor, o bozuk gramofon.