Üç boyutlu zindan sıkar ruhumu,
Et ve kemik denen bu çürük mülkler...
Ayna kırığında arar nurunu,
Kendi gölgesinden korkan ölüler.
Işık bir peçedir, zulmettir kahır,
Zaman dehlizinde varlık elenir.
Rüya saniyeler, uyanmak ağır;
Hiçliğin ağında akıl dilenir.
Gündüz feryat kusar, gece solar can,
Yutar bu boşluklar her son nefesi.
Faniyi kıskıvrak sardığı zaman,
Kırılır mülklerin demir kafesi.
En, boy ve derinlik; dar bir mezarmış,
Aynalar çatlarken dilde biter söz.
Umut dedikleri sahte bir zarmış,
Çöker bu kubbeye karanlık bir güz.
Çizgiler silindi, çöktü düzlemler,
Kıyamet suruna üfledi zaman.
Yansıma kayboldu, kül oldu gökler;
Toprağa dönüyor ademden kalan...
ENGİN TOPKAN (06.11.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 7.11.2026 04:37:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.



