Boşluk Ve Ten Şiiri - Sinan Bayram

Varlık, seninle başlar cümlenin noktasında,
Bir Kant çelişkisi gibi çöker omuzlarıma yokluğun.
Zaman dediğimiz o soyut, gri akış
Gözlerinin kıyısında durur, bir soru işareti gibi.

Seni sevmek, bilinmeyeni bilmek ister gibi bir çaba;
Epistemik bir çıkmaz sokak, felsefenin en derin yarası.
Görünmeyeni arar gibi dokunuyorum tenine,
Çünkü biliyorum, hakikat seninle bürünür ete kemiğe.

Ruhlarımız çarpışırken Leibniz’in monadları gibi,
Penceremiz yok belki dışarıya açılan,
Ama içimizdeki evren sonsuz, dipsiz bir kuyu.
Ve aşk, saf aklın bile çözemediği
O muazzam, tek hakiki yanılgısı dünyanın.

Sinan Bayram