Artik dost bildiklerimi düşman ettim.
Düşmanımı dost eyledim,
Dünya kapılarını kitledim açmıyorum.
Cünkü karanlıklar bile korkutmuyor.
Gündüzler kabul etmiyor beni,
Isyanlarımdan dertlerimden bıkmışlar,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta