Boş Emeller Şiiri - Kasım Kobakçı

Gökyüzünden beyaz karlar, üstümüze sessiz yağar,
Karanlıklar içinden de, yeni bir gün mutlak doğar,
Buz kesilmiş sokakları, soğuk rüzgar kışla boğar.
Zaman denen acımasız, savursun hep deli yeller,
İnsan kendi kaderinde, kaybolsun o boş emeller.
*
Kar tanesi düşer yere, akar gider sonsuz zaman,
Her bir damla birer umut, dünya fani hepsi yalan,
Hatıralar buz içinde, donmuş haldir bizde kalan.
Bembeyaz karlar altında, ödendi ağır bedeller,
Dertli ruhlar karanlıkta, gözyaşından aktı seller.
*
Fırtınalar koptuğunda, yollar oldu bize uzak,
Buzlu yollar, üzerime kurdu sanki büyük tuzak,
Karlar altında bu şehir, karanlık ve dar bir sokak.
Ömür denen kısa yolda, isyan ile kalktı eller,
Gökten inen kar altında, solup gitti tüm güzeller.
*
Gökyüzünden yeryüzüne, insin karlar bize sırdaş,
Fırtınalı bu hayatta, herkes ararken bir yoldaş,
Varoluşun çilesinde, doğa ile bitmez savaş.
Yollarımız buz tutsa da, aşılsın bütün engeller,
Karlar ile gizlenmiştir, sarsılamaz o temeller.
*
Gün doğunca erir hepsi, parlar gökte sıcak güneş,
Ruhumuzu ısıtacak, yüreklerde yanan ateş,
İnsan ıssız yalnızlığa, bilsen nasıl olur kardeş.
Toprak sessiz uyanırken, dökülür yere gazeller,
Sonsuzluğa uzanırken, varoluşu yazar teller.