Boş Şiiri - Halil Kumcu

Hayatımın dünü, bugünü,
Boş sayfalardan ibaret.
En karanlık gecenin gölgeleri,
En olmadık zamanlarda zillet.

Nedensiz tekrar tekrar doğarsın,
Sabahın ardından aklıma.
Dünde kaldı nefes almak,
Dünde kaldın içimde harlanma.

Bir daha asla anımsama,
Güneşin doğması ne kadar boşmuş.
Bilinmeyen bir ışık yanarken,
Kitabın arasındaki günler kurumuş.

Hiç de işe yaramıyor artık,
Ağrımdan çıkan yüzü unuttum.
Yaram yaşadığım yere yansır,
Bir yaşla damla damla vuruldum.

Yoruldu kalbim bu dik yokuşta,
Elimi uzattığım her yer gurbet.
Ömür tükendi bu son vuruşta,
Dinmiyor koca bir hasret.

Zaman bomboş, mekânın içi boş,
Beklediğim o son nihayet.
Senden sonrası hep tufan,
Koptu içimde kış kıyamet.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Neden tekrar tekrar hatırladığımız şey, çoğu zaman acıdır.
•Dünü tutmak, geleceği harcamaktır.
•Anılar, damla damla yaramı sulayan tuzlu sudur.
•Ağrı, gözden çok yüreğe düşer.

24 Aralık 2020 / Perşembe / Ankara