Boncuk hatun Şiiri - Aysude Gül

Bir Boncuk Hatun’dun,
avuçlarıma düşen...

Renkli hayallerin olduğunu öğrendim,
bir bir karaya boyanan;
masal gibi düşlerinin üzerine
hayatın ağır gölgesi düşmüş.

Oysa gözlerinde
başka türlü bir dünya vardı;
kimsenin görmediği,
kimsenin dokunmaya kıyamadığı
renk renk düşler...

Bir yanın çocukça inanırdı hayata,
bir yanın erkenden öğrenmişti
bazı masalların mutlu bitmediğini.

Yine de
içindeki renkleri saklamadın.
Karanlık ne kadar çoğalırsa çoğalsın,
bir yerlerde ışığa inanmaktan
vazgeçmedin.

Belki de bu yüzden
gecenin en koyu yerinde bile
bir boncuk gibi parladın;
küçücük bir ışık,
kocaman bir hikâyenin içinde.

Ben seni tanıdıkça anladım;
bazı insanlar
kırıldıkça eksilmezmiş.
Aksine,
içlerinde başka bir renk belirirmiş.

Senin masalın da böyleydi belki;
üzerine yıkılan ne varsa
bir gün silkeleyip üzerinden,
yeniden kendi renklerine
döneceğin bir masal...

Ve ben,
gecenin koyu deminde
avuçlarıma düşen o Boncuk Hatun’a
şunu söylemek isterim:

Kendine ait renkleri
hiç kimsenin karasına bırakma.

Çünkü bazı renkler
karanlıkta bile
kendi yolunu bulur.