Biz Şiiri - Kazım Ağcı

Duyuyoruz artık yalnız rüzgarın saltanatını
Giderken bilir miydik, paltonun cebinde küçüleceğini ellerimizin
Evet, artık daha uzun sürüyor eve varmalar
Varacak bir yer bulmalar daha uzun
Mahallelerin sonu daha uzak
Ve acele ritimli adım seslerimize
Yine eşlik ediyor gece ışıklarından vuran gölgemiz
Bir trompetçinin kamburu doluyor sokaklar
Ve izmariti söndürmek için bile durmuyoruz artık
Hiç acelemizin olmadığı yerlere herkesten önce varıyoruz
Sabahların o kesici dinginliğinden korkuyoruz artık
Korku gerçek olunca yerini dolduracak yeni korkular yaratıyoruz belki de
Yoksa nasıl hiç acelemiz yokken
Yakaladığımızda seviniyoruz son dakika vapurlarını
Çünkü bir kahraman o vapura en son binendir
Aç olsak da martıya koparılacak simidimiz de her zaman vardır
Doymayacak olan kahraman açlığımız
Anlamsız anlam arayışlarımızın
Yegane körelttiği aptal kahramanlarız
Açlığımız dinmeyecek, en büyük derdi arayışımız gibi
Türlü farklı kılıkta ama tek tip sonsuzluk cümleleri gibi

Büyüyen ceplerimiz şimdilerde daha soğuk
Büyükada bizden saklıyor artık diğerlerini
Kızgın bir motor, dalgaları eze eze
Bizler ise bizden öncekilerin bıraktığı
Deri koltukların söküklerini yonta yonta
Yeni istilalara geliyoruz
Vapur vardığında kıyıya
İlk inecek olan.