Bitiş Çizgisi Şiiri - Kasım Kobakçı

Hafif rüzgârların serinleten dokunuşlarında,
Kaldırıp yüzümü gökyüzünün sonsuz boşluğuna,
Bu sahte düzenin yaldızlı zincirini kırıyorum,
Uçarı bir bulutun asi gölgesinden yürüyorum.
*
Nefes boşluklarında izini sürerken ben havanın,
Kendi denizimin köpüklerine kanat çırpıyorum.
Savuruyorum aklımın sınırlarına itirazlarımı,
Küller döküp geçmişime yarınları filizlendiriyorum.
*
Özgür düşlerimizin aydınlık bulut tepelerindeyiz,
Her fırtına kendi kopuşunun şarkılarını arıyor.
Zihin kuşlarımız yepyeni bir ufka kararlı,
Gök cılız ihtimallerin cesur güneşlerini saklıyor.
*
Derin uçurumların cesur atlayışları mağrur,
Kuşku kendine veda eder havada kanat çınlar.
Sözleri tükenmiş masallarımızın sessiz aydınlığında,
Restimi çektiğim oyunların bitiş çizgisindeyim.