Sokağa çıkınca
Ne yöne meyyal olacağını bilmeyince insan
Kuş diline mana vermeyince
Yeryüzüne çektiği sürmeyi görmeyince mevsimlerin
Kurumuş gazeller ortasında
Şehir mezarlığında yatanlarla
Konuşmak gerek ,Edebince
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta