Birazdan Şiiri - Seyrani Göl

birazdan
gecenin omzundan ağır bir sessizlik düşecek sokağa,
lambalar sarı bir yorgunlukla titreşecek.

insanın içine çocukluğu siner ansızın;
sobaya atılan odunun çıtırtısı,
annemin mutfaktan gelen dalgın sesi,
kapının önünde uyuyan köpek,
uzakta geçen trenlerin iç burkan uğultusu…
birazdan hepsi birden
kırılmış bir aynanın parçaları gibi batacak kalbime.

birazdan
gökyüzü kendini yağmura bırakacak,
camlara vuran her damla
yarım kalmış bir mektubun kelimesi olacak,
ben yine okuyamayacağım onu.

birazdan gecenin tam ortasında
bir kuş uçacak içimden,
kanatları yorgun, yönü kayıp.
ben onu
kendime benzeteceğim istemeden.

birazdan
saatler üçü vurunca
dünyanın bütün yalnızları aynı anda dönecek yatağına.
bir pencere aralanacak uzak bir evde,
bir adam sigarasını söndürüp iç çekecek derli dertli,
bir kadın eski bir şarkıya dalıp ağlayacak sessizce.
ve hayat,
kimseye görünmeden kırılmaya devam edecek.

şafak sökecek sonra,
ama bazı geceler sabaha çıkmaz.
güneş doğar,
kuşlar öter,
çay demlenir, insanlar işe gider…
fakat insanın içinde
karanlığı geçmeyen saatler vardır.
ben o karanlıkta yaşıyor olacağım hâlâ.
S.GÖL