Korkularımın başlayacağı yerde
Bıraktın beni,
Daha düşlerim
Bile inanmamışken ayrılığa…
Bir mumun titreyen
Işığına sığındığım gecelerde
Sen beni dolunayın
Aydınlığından mahrum bıraktın.
Oysa korkuyla umut arasında
El ele yürüyebilirdik bir ömür.
Biraz sabır, biraz şükür,
Biraz sen, biraz ben…
Belki de hiç bitmeyecek bir huzur.
Sen gittin; alın yazım yarım kaldı,
Dualarım sensiz,
Yarınlarım kimsesiz…
Ben kendime kavuşamamışken
Sen kendimden de ayrı bıraktın.
Şimdi sensizliğin kuytu köşelerinde
Kendi sesime bile yabancıyım.
Geceler kararıyor adın geçince,
Bir sessizlik çöküyor içime,
Öyle derin, öyle ağır ki…
Sanki bütün dünya susuyor da
Bir tek ben, yokluğunu dinliyorum.
Sen beni yalnız bırakmadın sadece
Seninle yaşlanacak günlerimi,
Hiç doğmayacak sabahlarımı,
Ve içimde sana ayrılmış
O son umut kırıntısını da bıraktın.
Şimdi adın geçince bir yerlerde,
İçimde bir şey ürperiyor hâlâ…
Sen çoktan sustun belki,
Ama ben hâlâ
Senin sustuğun yerden kanıyorum.
Kayıt Tarihi : 20.10.2026 22:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
20261020 Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!