Bıraktım Sandıklarım Şiiri - Seyrani Göl

Yükü bıraktım sandım,
omuzlarım hâlâ eğikti.
Meğer alışkanlıkmış ağırlık,
yokluğu bile zaman istermiş.

Ellerim boştu
ama kalbim tutuyordu hâlâ:
bıraktıklarımı,
bırakamadıklarımı,
bıraktım sandıklarımı.

Bir suskunluk çöktü içime,
adını koyamadığım.
Ne yas ne sevinçti bu,
iki arada kalmış
çıplak bir bekleyişti.

Yürüdüm
bu sefer varmak için değil,
çağrıldığım kadar.
Adım saymadım,
çünkü yol
beni sayıyordu.

Ayaklarım öğrendi toprağı,
ben öğrenemedim hâlâ kendimi.
Her adımda biraz daha azdım
ve garip bir şekilde
daha yakındım.

Ne istedim
ne reddettim.
İkisi de
aynı yerden konuşuyordu:
benlikten.
Teslimiyet
bir söz değilmiş,
bir hâlmiş meğer.

Düştüm.
Korkmadım.
Çünkü tutunacak bir şeyim
kalmamıştı.
Tutunacak bir şey kalmayınca
düşmek de anlamını yitiriyormuş.

Bir boşluk açıldı önümde,
uçurum gibi değil;
rahim gibi.
Ne aldı benden
ne verdi bana,
sadece yer açtı.

Anladım:
Yükten sonra
hafiflik gelmiyor hemen.
Önce boşluk geliyor
ve boşluk
Sen’e benziyor.
S.GÖL