Bırakılan Efkar Şiiri - İsa Melek

​Ne vakit düşünsem bir gece yarısı,
Gözlerimden akar yüreğime damlası,
Sanırdım sarhoş edeni gecenin matemi,
Ne de dünde kalan yarım sevdaların özlemi.

​Meğer vuran kalbime, sessizliğin kamçısı,
Dinmiyor ruhumda bu bitmek bilmez sancı.
Yıldızlar sönük kalır, ay solar bu derdimden,
Bir garip sızı süzülür, geçmez ki kederimden.

​Şimdi rüzgar fısıldar, kaybolan izlerini,
Zaman bile örtemez, bu derin gizlerini.
Kırık bir ayna gibi, parça parça umutlar,
Üstüme çöker yine, dumanlı kara bulutlar.

​Lakin her gece gebe, taze bir sabaha,
Düşmesin kaleminden, hüzün bir kez daha.
Güneş elbet dokunur, üşüyen ellerine,
Can verir kuruyan o, umut güllerine.

​Gülümse ki çiçeklensin ruhun kıraç toprakları,
Rüzgârla savrulsun gitsin, hüznün kuru yaprakları.
Bak, her doğan gün müjdeler bin bir çeşit baharı,
Yeni günler var daha, bırak karanlıklara o efkarı...