Bırak çözülsün ayaklarından
Kurtul paslı prangalarından.
Ruhun, bir kuşun yuvasından
Kendi masalını fısıldasın.
Bak sokak sessiz kaldırımlar ıssız
Korkma karanlığın derinliğinden.
Her kayıp giden bir kuyruklu yıldız
Bir parça alıp götürsün kederinden.
Rüzgâr, geçer saçının tellerinden
Eski bir şarkıyı taşır uzaklara.
Sustukça sanki genişler evren,
Ortak olur içindeki tüm acılara.
Bak, ayın şavkı vurmuş yüzüne,
Gölgen bile vedaya hazırlanır.
Kendi karanlığıyla barışan insan,
Gittiği her yere ışığını da taşır.
Şimdi kapat gözlerini yavaşça,
İçinde sönen tüm ışıklar yansın.
Bitsin yüzünden taşan bu tasa
Uyuttuğun umutların uyansın
2024
Kayıt Tarihi : 18.10.2026 11:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!